Vandaag beginnen we met een bezoek aan de rechtbank. Rechtszittingen zijn hier - net als in NL - openbaar en staan natuurlijk op ons netvlies van film en tv, maar we wilden we toch eens zelf een kijkje nemen.
Met de bus waren we zo op 100 Centre Street, waar een reusachtig gebouw ons opwachtte.
Na de gebruikelijke detectiepoortjes togen we naar de 10e verdieping waar se zittingsplanning op een whiteboard stond:
Murder, Robbery, Strangulation en Assault, een mooi kwartet. We 'gingen voor' moord, en bij de aangegeven zaal (part 61 betekent zaal 61 - op TV dachten wij dat het dan om 'deel' 61 van de zaak ging - leermomentje!) was het superdruk op de gang.
We trokken ons daar niks van aan en gingen de zaal binnen. De publieke tribune was leeg, er zat een norse bijna verveeld kijkende (vrouwelijke) rechter met een nonchalant openvallende toga te leunen op haar elleboog, er liepen wat bailiffs en juristen en er werden wat dingen onverstaanbaar afgehandeld. Er waren voortdurend onderonsjes aan de tafel van de rechter, het approachen van de bar was niet van de lucht.
Vervolgens wisselden aanklagers en advocaten, en werd er een verdachte binnengebracht, in een oranje shirt, met handboeien.
We bleken in deel twee van de juryselectie van het moordproces te zijn beland, want even later kwamen al die mensen van de gang binnen (ik telde er een stuk of 70). Hieruit werden eerst namen random geselecteerd door briefjes uit een doos te trekken- waarbij iedereen een gemotiveerd verzoek kon doen om NIET in aanmeeking te komen voor juryduty in dit proces. Als dat werd gehonoreerd moest je met een briefje terug naar de administratie om bij een ander (bv civiel) proces te worden gebruikt zo werd ons later uitgelegd door onze buurvrouw in de een na achterste bank.
Nadat er 25 prospective jurors in de bankjes stelden zij zich stuk voor stuk voor. Naam, wijk waar ze woonden, beroep, of ze familieleden hadden die ooit waren veroordeeld, of ze familie of vroenden gadden bij politie of justitie. Soms vroeg de rechter ergens over door bijv. Waarvoor is uw broer veroordeeld en in welke staat was dat of: i srgt dat u morele waarden geeft waarom zegt u dat? Toen was het de beurt aan de prosecuter en hij begon algemene vragen te stellen. Hij richtte zich eerst op de enige twee zwarten onder de potentiele juryleden (de verdachte was ook zwart) en op de meest zelfverzekerde blanken. "Stelt u meest slechte persoon voor die u kent. Als deze inslechte mens iets ergs zou overkomen zou u dan toch vinden dat hij beschermd zou moeten worden door de wet!" en dergelijke vragen. Daarna kwam de advocaat aan de beurt. Hij hield een kort college over strafrechtelijke basisbeginselen. "The presumption of innnocence, you know what that means? It means that mr Michael Port is at this moment innocent. Can you underscribe that mr Johson? Mrs Dincci?" Hij ging door over the burden of proof die bij de State ligt.
Iemand vroeg of het mogelijk was dat de jury niet alle bewijs zou kennen. De rechter legde uit dat dat mogelijk was. Dat is typisch aan het Angelsaksische rechtssysteem: alles moet ter zitting getoond of besproken zijn anders maakt het geen deel uit van de bewijsstukken.
Hoewel er dus niks inhoudelijks werd besproken aangaande deze zaak, werd tussen de regels duidelijk dat het om een moord ging rond de 140e straat (een juror vond dat lastig omdat daar vrienden van hem woonden), dat er 1 video-opname was ('Do you think mr. Johnson that one video always shows the truth beyond doubt?'), dat de verdachte al had bekend ('Can you still believe someone is innocent after he confessed to the police?') en dat het slachtoffer geen lieve jongen was geweest (ook de meest slechte persoon mag niet worden doodgeschoten, Would you agree mr. Smith?').
Uiteindelijk hadden zowel OM als verdediging hun zegje gedaan, en werd de jury gevraagd de zaal te verlaten, omdat er kennelijk wat zaken privé moesten worden besproken. Wij liepen maar mee naar buiten - ook omdat de lunch break er aan zat te komen.
Daar praatten we nog wat na met de dame die naast ons had gezeten - ze was half Duits en half Nederlands (Arnhem) en gaf nog wat meer uitleg over de procedures. Een murder trial kan wel 3-4 weken duren - je werkgever is verplicht je door te betalen, maar als je self-employed bent (zoals zij was, een writer) dan heb je dus gewoon een tijd geen inkomen - maar iedereen is anderzijds wel weer trots dat ze op deze manier deel kunnen uitmaken van het rechtssysteem.
We liepen naar buiten en kwamen in Chinatown terecht - en gingen op zoek naar een geschikte lunch.
We boycotten Mc en BK deze trip dus we liepen op goed geluk ergens anders binnen, waar Maaike een prima soep en salade, maar ik (Herman) een nauwelijks-weg-te-krijgen steak kreeg voorgeschoteld kreeg met slappe friet. Ik heb (voor het eerst in mijn leven!) het bord teruggestuurd naar de keuken - er was niks medium/rare aan, dus doe het maar over. De tweede poging was iets beter, maar al met al toch een behoorlijke teleurstelling (voor mij).
Hierna togen we naar de High Line, een erg populaire oude spoorweg-turned-wandelpad, waar ik met Anne wel, maar Maaike met Eline niet was geweest.
Ja ja we lopen wat af :-)
Enerzijds ben je er los van de drukte van 'de begane grond' maar anderzijds hoor je we alle geluiden, en heb je vanaf de highline prachtige doorkijkjes in de straten die je kruist
Grappig hoe het in alle steden hetzelfde werkt - oude havengebieden met pakhuizen laten zich binnen 10 jaar transformeren tot hippe plaatsen, eerst met kunstenaars en zo, kort daarop gevolgd door enorme nieuwbouwprojecten.
Hier niet anders - een drukte van jewelste.
Na de high line, die tegenwoordig eindigt aan het westelijke uiteinde van 42nd street gingen we thuis even uitrusten van alle vermoeienissen, ook omdat we nog een avondprogramma hadden gepland!
Ik had namelijk kaartjes bemachtigd voor de basballderby tussen de New York Yankees en de New York Mets. Maaike had nog nooit honkbal gezien in de VS dus togen wij richting de Bronx, waar het Yankees stadion zich bevindt.
Een niew 2.3 miljard dollar kostend sportpaleis, van alle gemakken voorzien (eet- en drinkstalletjes in overvloed, bredere stoeltjes dan voorheen ivm de obese Amerikaan, inclusief cup-holder voor iedereen).
We werden uiteraard weer gefouilleerd, en toen we een paar keer vroegen waar sectie 434B row 7 stoel 1 en 2 te vinden was (de aanwijzingen in het stadion waren namelijk volstrekt ontoereikend) was het antwoord iets als 'Oh boy, that's wayyyyy down there, up the elevator' alsof ons stoeltje ergens in New Jersey stond. Op zich hadden ze geen ongelijk, want onze sectie was de ALLERverste en ALLERhoogste in het hele stadion - met een prima uitzicht tot gevolg
De goedkoopste kaartjes, dan krijg je dat. Dat hield ook in dat er een hele schoolklas met allerschattigste 8-jarige joodse jongetjes achter ons zat (allen getooid met een knaloranje shirt en een keppeltje), en ook het uitje van de plaatselijke vereniging van zwakzinnigen.
Het verloop van de wedstrijd deed er niet zo toe (het begin en eind waren leuk, het midden buitengewoon saai) maar het circus rond zo'n wedstrijd is een mooi inkijkje in de amerikaanse (sport)cultuur
- statistieken tot je er bij neervalt
- mets en yankees supporters zitten naast elkaar en scanderen Let's go Mets en Let's go Yankees broederlijk door elkaar heen.
- honkbal is met name saai (voor het publiek, maar ook voor de spelers in het achterveld, die op een avond 1 keer een bal vangen en een paar keer mogen slaan. Ze krijgen er wel miljoenen voor dus zullen ze niet klagen)
- alles is gesponsord (van de kwis op het scorebord tot eigenlijk alles) met 3 minuten pauze tussen iedere (halve) inning zodat de tv zender er reclame tussendoor kan gooien
- patriottisme wordt overal bij gehaald (we moesten tussen de 6e en 7e inning allemaal gaan staan en ons hoofddeksel afdoen om 1 veteraan-van-de-match te eren, iemand uit 'Iraqi Freedom'. Iedereen uit zijn dak. Met 'god bless america' zingen als kers op de taart (al had ik niet het idee dat iemand dat goed kende).
- het merendeel komt pas na de 1e inning (en heeft bij deze wedstrijd het leukste stuk gemist, waar het leek of de Mets een kans hadden) en gaat na de 7e of 8e inning weg (zeker als de winnaar al wel duidelijk is)
- iedereen vreet en zuipt er op los
Een emmer friet met 5 hamburger(tje)s en een hoop ketchup - dit natuurlijk onder het mom van When in Rome, do as the Romans do.
Na de match propten we ons in een metro die ons naar ons eigen stekkie bracht. We besloten (na overtollige ballast thuis te hebben achtergelaten) toch nog even een kijkje te nemen in de buurt - en kwamen uit in het Groove muziekcafe aan W 3d - waar een leuk bandje 'Kennedy Administration' speelde, met eigen covers en interpretaties van jaren 70/80/90 muziek - hardstikke leuk.
En de IPAs smaakten ook prima. En de nachos. Ik ben doodsbang om thuis weer op de weegschaal te gaan staan.
