In New York van boot tot (blue) note

We hadden geen yoghurtjes gevonden, supermarkten zijn in NY niet erg dik gezaaid. Daarom mochten we van onszelf buiten de deur ontbijten. We liepen eerst naar het huis dat gebruikt is in Friends, de serie die Anne bijna uit haar hoofd kent. 

Ee belandden bij Le pain quotidien waar we ons duurste ontbijt ever aten. Ik had een wafel en Herman alsnog yoghurt voor de prijs waarvan we een koelkast vol yoghurtjes hadden kunnen kopen. 

We overlegden wat we gingen doen. Zo ontdtond het idee van een boottocht rond Manhattan. Herman googelde wat en bestelde kaartjes. We lieten ons per taxi naar de pier rijden. Het was leuk om in tweeenhalf uur helemaal om Manhattan heen te varen.

Vanaf het water ziet de stad er toch anders uit. We kwamen langs het Vrijheidsbeeld dat we deze trip nog miet gezien hadden.

Het blijft een prachtig gezicht. 

De gids was grappig en vertelde geanimeerd honderduit. Over de vliegtuiglanding op de Hudson en de verschillende wijken en allerlei gebouwen. We kwamen langs het gebouw van de VN en langs het Yankeesstadium dat wij natuurlijk al kenden. 

New York - Rechtbank en Baseball

 Vandaag beginnen we met een bezoek aan de rechtbank. Rechtszittingen zijn hier - net als in NL - openbaar en staan natuurlijk op ons netvlies van film en tv, maar we wilden we toch eens zelf een kijkje nemen.

Met de bus waren we zo op 100 Centre Street, waar een reusachtig gebouw ons opwachtte.

Na de gebruikelijke detectiepoortjes togen we naar de 10e verdieping waar se zittingsplanning op een whiteboard stond:

Murder, Robbery, Strangulation en  Assault, een mooi kwartet. We 'gingen voor' moord, en bij de aangegeven zaal (part 61 betekent zaal 61 - op TV dachten wij dat het dan om 'deel' 61 van de zaak ging - leermomentje!) was het superdruk op de gang. 

We trokken ons daar niks van aan en gingen de zaal binnen. De publieke tribune was leeg, er zat een norse bijna verveeld kijkende (vrouwelijke) rechter met een nonchalant openvallende toga te leunen op haar elleboog, er liepen wat bailiffs en juristen en er werden wat dingen onverstaanbaar afgehandeld. Er waren voortdurend onderonsjes aan de tafel van de rechter, het approachen van de bar was niet van de lucht.

Vervolgens wisselden aanklagers en advocaten, en werd er een verdachte binnengebracht, in een oranje shirt, met handboeien.

We bleken in deel twee van de juryselectie van het moordproces te zijn beland, want even later kwamen al die mensen van de gang binnen (ik telde er een stuk of 70). Hieruit werden eerst namen random geselecteerd door briefjes uit een doos te trekken- waarbij iedereen een gemotiveerd verzoek kon doen om NIET in aanmeeking te komen voor juryduty in dit proces. Als dat werd gehonoreerd moest je met een briefje terug naar de administratie om bij een ander (bv civiel) proces te worden gebruikt zo werd ons later uitgelegd door onze buurvrouw in de een na achterste bank. 

Nadat er 25 prospective jurors in de bankjes stelden zij zich stuk voor stuk voor. Naam, wijk waar ze woonden, beroep, of ze familieleden hadden die ooit waren veroordeeld, of ze familie of vroenden gadden bij politie of justitie. Soms vroeg de rechter ergens over door bijv. Waarvoor is uw broer veroordeeld en in welke staat was dat of: i srgt dat u morele waarden geeft waarom zegt u dat? Toen was het de beurt aan de prosecuter en hij begon algemene vragen te stellen. Hij richtte zich eerst op de enige twee zwarten onder de potentiele juryleden (de verdachte was ook zwart) en op de meest zelfverzekerde blanken. "Stelt u meest slechte persoon voor die u kent. Als deze inslechte mens iets ergs zou overkomen zou u dan toch vinden dat hij beschermd zou moeten worden door de wet!" en dergelijke vragen. Daarna kwam de advocaat aan de beurt. Hij hield een kort college over strafrechtelijke basisbeginselen. "The presumption of innnocence, you know what that means? It means that mr Michael Port is at this moment innocent. Can you underscribe that mr Johson? Mrs Dincci?" Hij ging door over the burden of proof die bij de State ligt. 

Iemand vroeg of het mogelijk was dat de jury niet alle bewijs zou kennen. De rechter legde uit dat dat mogelijk was. Dat is typisch aan het Angelsaksische rechtssysteem: alles moet ter zitting getoond of besproken zijn anders maakt het geen deel uit van de bewijsstukken.

Hoewel er dus niks inhoudelijks werd besproken aangaande deze zaak, werd tussen de regels duidelijk dat het om een moord ging rond de 140e straat (een juror vond dat lastig omdat daar vrienden van hem woonden), dat er 1 video-opname was ('Do you think mr. Johnson that one video always shows the truth beyond doubt?'), dat de verdachte al had bekend ('Can you still believe someone is innocent after he confessed to the police?') en dat het slachtoffer geen lieve jongen was geweest (ook de meest slechte persoon mag niet worden doodgeschoten, Would you agree mr. Smith?').

Uiteindelijk hadden zowel OM als verdediging hun zegje gedaan, en werd de jury gevraagd de zaal te verlaten, omdat er kennelijk wat zaken privé moesten worden besproken. Wij liepen maar mee naar buiten - ook omdat de lunch break er aan zat te komen.

Daar praatten we nog wat na met de dame die naast ons had gezeten - ze was half Duits en half Nederlands (Arnhem) en gaf nog wat meer uitleg over de procedures. Een murder trial kan wel 3-4 weken duren - je werkgever is verplicht je door te betalen, maar als je self-employed bent (zoals zij was, een writer) dan heb je dus gewoon een tijd geen inkomen - maar iedereen is anderzijds wel weer trots dat ze op deze manier deel kunnen uitmaken van het rechtssysteem.

We liepen naar buiten en kwamen in Chinatown terecht - en gingen op zoek naar een geschikte lunch. 

We boycotten Mc en BK deze trip dus we liepen op goed geluk ergens anders binnen, waar Maaike een prima soep en salade, maar ik (Herman) een nauwelijks-weg-te-krijgen steak kreeg voorgeschoteld kreeg met slappe friet. Ik heb (voor het eerst in mijn leven!) het bord teruggestuurd naar de keuken - er was niks medium/rare aan, dus doe het maar over. De tweede poging was iets beter, maar al met al toch een behoorlijke teleurstelling (voor mij).

Hierna togen we naar de High Line, een erg populaire oude spoorweg-turned-wandelpad, waar ik met Anne wel, maar Maaike met Eline niet was geweest.

Ja ja we lopen wat af :-)

Enerzijds ben je er los van de drukte van 'de begane grond' maar anderzijds hoor je we alle geluiden, en heb je vanaf de highline prachtige doorkijkjes in de straten die je kruist

Grappig hoe het in alle steden hetzelfde werkt - oude havengebieden met pakhuizen laten zich binnen 10 jaar transformeren tot hippe plaatsen, eerst met kunstenaars en zo, kort daarop gevolgd door enorme nieuwbouwprojecten. 

Hier niet anders - een drukte van jewelste.

Na de high line, die tegenwoordig eindigt aan het westelijke uiteinde van 42nd street gingen we thuis even uitrusten van alle vermoeienissen, ook omdat we nog een avondprogramma hadden gepland!

Ik had namelijk kaartjes bemachtigd voor de basballderby tussen de New York Yankees en de New York Mets. Maaike had nog nooit honkbal gezien in de VS dus togen wij richting de Bronx, waar het Yankees stadion zich bevindt.

Een niew 2.3 miljard dollar kostend sportpaleis, van alle gemakken voorzien (eet- en drinkstalletjes in overvloed, bredere stoeltjes dan voorheen ivm de obese Amerikaan, inclusief cup-holder voor iedereen).

We werden uiteraard weer gefouilleerd, en toen we een paar keer vroegen waar sectie 434B row 7 stoel 1 en 2 te vinden was (de aanwijzingen in het stadion waren namelijk volstrekt ontoereikend) was het antwoord iets als 'Oh boy, that's wayyyyy down there, up the elevator' alsof ons stoeltje ergens in New Jersey stond. Op zich hadden ze geen ongelijk, want onze sectie was de ALLERverste en ALLERhoogste in het hele stadion - met een prima uitzicht tot gevolg

De goedkoopste kaartjes, dan krijg je dat. Dat hield ook in dat er een hele schoolklas met allerschattigste 8-jarige joodse jongetjes achter ons zat (allen getooid met een knaloranje shirt en een keppeltje), en ook het uitje van de plaatselijke vereniging van zwakzinnigen.

Het verloop van de wedstrijd deed er niet zo toe (het begin en eind waren leuk, het midden buitengewoon saai) maar het circus rond zo'n wedstrijd is een mooi inkijkje in de amerikaanse (sport)cultuur

- statistieken tot je er bij neervalt

- mets en yankees supporters zitten naast elkaar en scanderen Let's go Mets en Let's go Yankees broederlijk door elkaar heen.

- honkbal is met name saai (voor het publiek, maar ook voor de spelers in het achterveld, die op een avond 1 keer een bal vangen en een paar keer mogen slaan. Ze krijgen er wel miljoenen voor dus zullen ze niet klagen)

- alles is gesponsord (van de kwis op het scorebord tot eigenlijk alles) met 3 minuten pauze tussen iedere (halve) inning zodat de tv zender er reclame tussendoor kan gooien

- patriottisme wordt overal bij gehaald (we moesten tussen de 6e en 7e inning allemaal gaan staan en ons hoofddeksel afdoen om 1 veteraan-van-de-match te eren, iemand uit 'Iraqi Freedom'. Iedereen uit zijn dak. Met 'god bless america' zingen als kers op de taart (al had ik niet het idee dat iemand dat goed kende).

- het merendeel komt pas na de 1e inning (en heeft bij deze wedstrijd het leukste stuk gemist, waar het leek of de Mets een kans hadden) en gaat na de 7e of 8e inning weg (zeker als de winnaar al wel duidelijk is)

- iedereen vreet en zuipt er op los

Een emmer friet met 5 hamburger(tje)s en een hoop ketchup - dit natuurlijk onder het mom van When in Rome, do as the Romans do.

Na de match propten we ons in een metro die ons naar ons eigen stekkie bracht. We besloten (na overtollige ballast thuis te hebben achtergelaten) toch nog even een kijkje te nemen in de buurt - en kwamen uit in het Groove muziekcafe aan W 3d - waar een leuk bandje 'Kennedy Administration' speelde, met eigen covers en interpretaties van jaren 70/80/90 muziek - hardstikke leuk. 

En de IPAs smaakten ook prima. En de nachos. Ik ben doodsbang om thuis weer op de weegschaal te gaan staan.

Naar New York

Vandaag is onze laatste reisdag (met de auto) - een klein stukje naar New York. Om nog even de rust in te ademen (en omdat ik toch al om half zeven wakker was pakte ii één van onze Walmartstoelen en ging lekker aan de rivier zitten lezen totdat Maaike wakker werd.

Omdat we direct na aankomst de auto moesten in- en opleveren, ruimden we alvast op, gooiden de laatste spullen weg. Verder maakten we de tent zo droog mogelijk - want die kan pas over een paar dagen weer uithangen - en van vroeger weet ik nog dat je tot iedere prijs moet voorkomen dat 'het weer' in je tent(doek) komt. Geen idee of dat ook (nog) bestaat bij kunststof tent(doek)en trouwens.

Nadat alles gepakt was gaven we onze stoeltjes weg aan wat een groep jonge Amerikanen op de camping - bij wie ik gisteren wat cooking oil had geregeld omdat mijn eigen kleine flesje leeg was geraakt (door gebruik maar ook door lekkage). Ze waren er blij mee.

De weg naar New York was simpel en rustig en binnen twee uur reden we door de Holland tunnel New York binnen. Ik moest er aan denken dat we op vakantie in Maleisië op soortgelijke wijze Kuala Lumpur binnenreden na een vakantie in het binnenland.

Onze airbnb ligt vlakbij Washingtpn Square, aan W 4th/6th Ave en binnen 10 minuten nadat we de Holland tunnel uitreden stonden we voor de deur. Verhuurster Andrea had laten weten dat de sleutel kon worden opgehaald bij de Diner recht tegenover het pand, 

en toen ik de magic words '149 West 4th 5A Herman' had gesproken konden we naar binnen, 4 trappen op met de 46+ kilo bagage - maar de beloning was daar: ons eigen thuis voor de komende 3 dagen

We dumpten de bagage en gingen snrl weer weg want we moesten de auto inleveren. Dat ging al net zo snel. We reden er dankzij Herman's voorwerk en richtinggevoel binnen vijf minuten naartoe. Het papierwerk was ook in een wip gepiept en in notime stonden we weer buiten. We liepen een eindje door onze wijk, Greenwich Village, en belandden bij een basketcourt waar grote mannen fanatiek aan het spelen waren.

De coach vroeg of ik niet mee wilde doen en een van de donkere mannen zei:"We don't discriminate!". Ik heb het toch maar niet gedaan. Herman stond ondertussen voor de nabijgelegen Mac Donalds Wifi te stelen om kaartjes voor een improvoorstelling te bestellen. Maar alles was uitverkocht daarom besloten we ons programma om te gooien en donderdag naar impro te gaan en vanavond naar een musical. Daarom gingen we toch naar Times Square voor musicaltickets. Daar is een ticket stand waar je lastminute musicalkaartjes met korting kunt kopen.

Op Times square aangekomen werd onze aandacht getrokken door een groep mannen die een flink publiek om hen heen verzameld hadden. Ze sprongen over een jongetje heen maar zochten een grotere man omdat dat uitdagender was. Ze zagen Herman en zeiden "raise your hand sir!" Zodra Herman dat deed riepen ze:"We have a volunteer!".

Vervolgens werden er nog meer mannen bijgezocht en een vrouw en die werden op volgorde van grootte neergezet. Ze maakten er een hele show van, het zou heel gevaarlijk wordenen als je $ 20 betaalde mocht je vooraan staan op de veiligste plek.

Iedereen betaalde en stond weer op zijn vorige plek en uiteindelijk werd er vanaf de andere kant gesprongen.

We liepen door naar Tckts waar we in de rij stonden. Het ging snel en er bleken nog tickets te zijn voor An American Paris met muziek van George Gershwin. 

We namen de metro naar Lincoln Center om naar een muziekwinkel te gaan, niet zomaar een muziekwinkel maar de shop van Julliard, de prestigieuze muziek- dans- en theateropleiding. Helaas was het aanbod voornamelijk klassiek - en als troost kochten we een ijsje.

Omdat alle shows op Broadway hier om 7 uur beginnen moesten we vroeg eten, wat we haalden in The Shops at Columbus Circle - hier hadden we toen we met de meiden hier waren ook al eens wat gehaald, het is eigenlijk een supermarkt, maar je kan er gewoon een doos volscheppen met salade, en afrekenen per lb (het metrieke systeem is niet aan Amerika besteed)

We nuttigden de salade met een emmer soep en naan aan een tafeltje en waren klaar voor Broadway!

De theaters liggen hier allemaal rond times square, maar the Palace theater is echt pal naast de trappen, aan 7th. We gingen vroeg naar binnen en ervoeren aan den lijve dat de airco goed aan stond - rillen! Maaike zag wat leuke AAIP shirtjes maar hield zich (nog) in, en we gingen de zaal binnen (waar het nog kouder was). 

Hoewel er officieel geen dress code is voelden we ons wel wat underdressed, in korte broek. Zeker de meeste dames hadden er wel werk van gemaakt.

De musical zelf combineerde een 10-tal Gershwin songs in een verhaal, waarin met name supergoed werd gedanst. 

Het verhaal stelde op zich niet veel voor (een vage vierkantsverhouding met een pianist, een tekenaar en een Fransman) maar we amuseerden ons uitstekend. Vreemd genoeg betrof het verhaal twee Amerikanen in Parijs trouwens.

In de pauze ging Maaike toch maar snel een souvenirkledingstuk scoren - als aandenken en als camouflage van het underdressed zijn,  maar ook om niet onderkoeld te raken ...

Na afloop spoedden we ons naar 'huis' om wat overtollige bagage te dumpen - en daarna een paar straten verderop nog wat te drinken. Het café bleek boven de 'Comedy Cellar' te zitten, maar we pasten toch maar voor de late (23:30) voorstelling - het was een lange dag geweest.

On the Delaware river

Toen we wakker werden was de lucht grijs. De dag luieren bij het zwembad die we in gedachten hadden zou niet door kunnen gaan. Herman zocht op Googlemaps naar attracties in de omgeving en kwam de Bushkill waterfalls tegen, de "Niagara falls of Pennsylvania".

Dat klonk aantrekkelijk hoewel wij als bezoekers van de echte Niagara falls natuurlijk niet zo makkelijk te foppen zijn. We ontbeten bij de tent met onze traditionele Griekse yoghurtjes met muesli. Om gas te sparen (we wilden nog 1 x koken) zetten we geen koffie maar besloten we onderweg ergens koffie te drinken. Dat werd de Dunkin' Donuts tegen onze antifastfoodketenprincipes in. We teden door naar de wayervallen. De Bushkill falls bleken een toeristentrekker te zijn want er stonden heel wat auto's ut allerlei verschillende staten. We moeten $ 14,50 pp betalen om een van de trails te mogen lopen. We kozen voor de middelste van 45 minuten want voor de langste moest je een echte enthousiaste hiker zijn en dat ben ik toch nog steeds niet. Herman vond het ook prima. Er waren houten paden en bruggetjes erg mooi aangelegd waarover we liepen.

De watervallen waren behoorlijk groot (we worden zo langzamerhand echte kenners).

Het water stroomde (waarschijnlijk mede dankzij de regen van de afgelopen dagen) met flinke kracht naar beneden.Het was mooi en we waren blij dat we gegaan waren al vonden we de T-shirts in de souvenirshop met de tekst "I survived Bushkill falls" wat overdreven.

We besloten dat we wel een lunch verdiend hadden en reden terug naar een tentje dat Sophie's heette. Ik nam een omelet met friet en Herman onion rings en een salade. Er was Wifi en ik appte met Eefje en kreeg foto's van de nieuwe indeling van het secretariaat. Ook de meiden waren online. Eline Is in een gay hotel in Barcelona beland en Anne zat op Mallorca in een tent vol half ontklede Duitse jongens dus alles ging goed. 

We reden naar een natuurgebied dat Delaware water gap heette en volgden de borden richting Turtle Beach omdat het romantisch klonk. Het bleek een zeer rustig strandje te zijn waar weliswaar geen schildpad te bekennen was maar wel een groep ganzen. 

Herman haalde de stoeltjes en we zaten een uurtje te lezen aan de waterkant. Er was maar 1 andere man en er waren twee strandwachten om ons zonodig te redden en reanimeren dus de beveiliging was van het hoogste terrorismeniveau. 

We vertrokken weer en reden over een heel rustig weggetje door het natuurgebied onderweg uitkijkend naar wild. Opeens riep Herman:"Daar!!" En daar liepen zomaar drie beren door het bos op nog geen 30 meter bij ons vandaan! Ongelofelijk! Een moederbeer  (denk ik tenminste maar het kan ook een geëmancipeerde vaderbeer geweest zijn) en twee schattige kleine beertjes.

Moeder wandelde rustig door het bos en de kleintjes huppelden rond en snuffelden nieuwsgierig aan bomen en struiken.

We hadden al sinds de White Mountains beren uitgekeken en nu zagen we er drie! En gelukkig vanuit de auto dat leek mij toch een stuk prettiger dan oog in oog tijdens een wandeling.

Even later zagen we ook nog een hert maar dat was weg voor we er een foto konden nemen.

Nauwelijks bijgekomen van de opwinding  boodschapten we voor eten, kookten op de laatste restjes camping gaz en konden, na een kort regen-intermezzo - zowaar ons laatste hout opstoken.

Noordwaarts

Na het concert gisteren waren we maar wat blij dat we per auto waren gegaan, want de metro reed al niet meer - we waren kort na twaalven terug bij het Towne motel in Alexandria.

Op zondagmorgen pakten we onze spullen weer om nog twee dagen te gaan kamperen - alvorens deze rollercoastervakantie (waar dit blog verslag van heeft gedaan) in New York wordt besloten. Daarover later meer natuurlijk. 

Het idee was om twee dagen in (de staat) Delaware te gaan zitten, ergens bij het strand, of anders ergens met een zwembad - maar ik kon op het internet niet echt een bevredigende camground vinden. Terwijl ik douchte ging Maaike aan de zoek, en al snel riep ze triomfantelijk: deze lijkt me wel wat!

Het bleek een camping bij het plaatsje Delaware te zijn, aan de rivier Delaware  een paar honderd km naar het noorden, in de staat New Jersey. Superhandig eigenlijk, want daarvandaan is onze laatste etappe slechts twee uurtjes rijden. Aldus werd besloten.

We hadden wel zin in hetzelfde ontbijt als jl. donderdag - maar deze zaak, Bittersweet, in Alexandria bleek (in de tussentijd?) failliet te zijn gegaan. Vreemd.

We besloten het ontbijt uit te stellen tot de brunch en eerst even Washington uit en Baltimore voorbij te rijden. 

Als je zo door het Amerikaanse landschap tuft besef je je pas hoe veel plaatsen in liedjes voorkomen. Baltimore (uit de musical Hairspray, en ook Randy Newman), Philadelphia (Bruce Springsteen), Allentown (Billy Joel), enz. De oogst van één dag. Voor zo ver mogelijk draaiden we de betreffende liedjes van onze iPhones en -Pods.

Omdat de lunch een brunch geworden was, mocht hij wat steviger zijn - dus toen ze bij de/het Waffle House ook bacon, eieren, hash browns (een soort Rösti. Rösti? Ja Rösti!) bleken te serveren was de keuze snel gemaakt. Eigenlijk wilden we zo min mogelijk bij die machtige (fast)foodketens komen, maar dit bleek eigenlijk gewoon een scruffy rommelige diner met hardwerkende mensen die het geheel een prettige uitstraling gaven. 

Maggie (55, tonnetje rond) nam onze order op en we babbelden wat - Nederland bezoeken was haar DROOMwens. 'Oh those tulips and wind mills ...' - al snel kwam Toni Toni Toni er ook bij staan, een knap lang en dun African Americaans meisje, dat vertelde dat een vriendin van haar ook zo van Nederland hield (maar nu profbasketbal speelde in Turkije). Alle personeelsleden hadden trouwens bijnamen op hun naambordje - ik meen toch echt dat ik iemand met 'Scabbers' zag lopen (inside joke voor HP fanaten)

Om een uur of drie waren we aan op de Delaware River Family Campground - waar het tentgedeelte zo goed als uitgestorven was, en we kozen voor de meest verre plek van het terrein, zonder buren, en met uitzicht op de rivier. En konijnen.

... ok ... een beetje een zoekplaatje ...

De mevrouw bij de incheckbalie had nog nooit van Nederland gehoord, of van Europa, en raakte ernstig van haar stuk door het internationale telefoonnummer dat ik had ingevuld, en al helemaal van de 4-cijferige postcode (de letters buiten beshouwing gelaten). 'If I enter that it says Florida'. 'We don't mind living there ma'am', probeerden we nog... Nou ja, geen idee hoe we uiteindelijk te boek staan maar het is in orde gekomen.

De vraag of er ook een supermarkt in de buurt was was ook duidelijk boven haar pet - we hadden haar net zo goed kunnen vragen alle presidenten van amerika op te noemen. 'Uhm i-I-I dunno - perhaps up the 94?' Je zou toch denken dat campinggasten wel vaker boodschappen willen doen ...

Dus zelf maar op onderzoek uit. Recht tegenover de camping is een liquor store - goed om te weten ... En inderdaad vonden we na wat rijden een supermarkt (formaat mega) in de middle of nowhere waar we de gebruikelijke boodschappen deden. En het was ook duidelijk dat hier in de buurt niet veel te beleven is - geen probleem, daar we hier toch alleen zijn om even tot rust en op adem te komen.

Na het eten en de koffie begon het te regenen dus we lazen nog wat in de gemeenschappelijke ruimte van de camping.

... gezellig ...

Van Culpeper naar Billy Joel

Cindy moest om half acht vertrekken naar een bride shower, een feestelijk voorproefje van een bruiloft waar kado's gegeven worden. Dat was vijf uur rijden verderop in Pennsylvania, zo gaat dat hier. Wij stonden dus ook vroeg op om nog afscheid van haar te kunnen nemen. We said goodbye en started to miss her because we had so much fun together! 

Steve made us some very good pancakes. 

Nadat Herman snel even een stukje gehold had (wat je je voorneemt moet je doen) nam Steve ons mee naar een hondentraining die hij zelf aan twee van zijn vijf labradors gaf. We gingen met zijn pickuptruck waaraan een speciale hondenkar zat met fan en water en allerlei kastjes voor de benodigdheden.

We kwamen bij een speciaal gebied voor deze trainingen met verschillende vijvers waar de honden doorheen moesten zwemmen.

De honden mochten om beurten bumpers zoeken - een soort plastic stokken als alternatief voor de ook wel gebruikte dode eenden die telkens opnieuw opgewarmd en weer ingevroren worden (!). Steve verstopte de bumpers toen de honden nog in de auto zaten zodat ze niet konden zien waar ze lagen. Bovendien waren ze oranje, een kleur die de honden door kleurenblindheid niet goed kunnen onderscheiden van groen of bruin. De honden moesten vervolgens in een rechte lijn naar de juiste plek rennen/zwemmen en als ze fout liepen/zwommen floot Steve op een snerpend fluitje en dan keken ze om en wees hij met zijn arm de goede richting aan, en ook de hoek waarmee het pad moest worden aangepast. Hij kon ze ook een klein elektrisch schokje toedienen maar dat was bijna nooit nodig. De eerste hond Lola was al negen jaar en heel geconcentreerd, de tweede, Bubba was nog maar twee en nog heel speels maar deed het ook al heel knap. 

Herman mocht nog twee bumpers in de vijvers gooien die de honden ook ophaalden. 

Het was bijzonder om mee te maken, we hadden nog nooit zoiets gezien. 

Weer thuis had Steve nog iets voor ons in petto dat we allebei nog nooit gedaan hadden: schietles! Hij had drie wapens die wij alleen uit films en processen-verbaal kenden: een Walther Colt Python, een Winchester model 1400 en een  Benelli super black eagle shotgun. Hij legde uit hoe ze geladen moesten worden en hoe je moest richten. 

We schoten op blikjes en een rubberen blokje en zo nu en dan raakten we zowaar iets.

Later mochten we met de shotgun op kleiduiven schieten, dat was best moeilijk.

Op deze foto zie je het patroon wegvliegen trouwens

Herman schampte een kleiduif, ik raakte er geen maar het zag er onwijs stoer uit!

Het was leuk om een keer te doen. Je kreeg een optater tegen je schouder  door de krachtige terugslag. Het maakte een enorme herrie en rook naar vuurwerk. 

Na deze enerverende avonturen lunchten we nog wat (nee we zijn bij Cindy en Steve niks tekort gekomen - thanks guys) vertrokken we richting DC, eerst om onze spullen bij het(zelfde) motel in Alexandria te dumpen. Er was eigenlijk geen oponthoud,dus we waren wat vroeg, maar besloten toch maar alvast naar het Nationals Stadion af te reizen voor het concert van Billy Joel - jawel we gaan van hoogtepunt naar hoogtepunt. We arriveerden om 16.00 bij het stadion waar het concert om 20.00 zou beginnen. De muziek van Billy Joel was al van ver te horen want de band was aan het sounchecken. Dit was al te gek! We parkeerden vooir $ 50 vlak bij het stadion; het was toch al een dure dag. We liepen naar het stadion waar de band nog steeds speelde, For the longest time met alleen de koortjes, geen solo. Supercool! 

We liepen langs de nog gesloten ingangen naar een net openend standje met merchandise waar ik een Billy Joel-tshirt kocht, heel cool want er staan pianotoetsen op en "pianoman" en mijn geuzennaam in Heucourt is pianowoman omdat we daar vaak Pianoman zingen en ik dan piano speel. 

We wilden nog even iets eten en belandden bij een eettentje tegenover een armoedige liquorstore in de pikzwarte wijk. Het werd gerund door een Koreaans echtpaar. Herman raakte aan de praat met hem. Hij was 32 jaar geleden op zijn 18e naar Amerika gekomen en zei dat hij alles wat hij wist over andere landen in Korea had geleerd omdat men zich in de VS niet interesseert voor andere landen. Hij vond het heel grappig dat wij voor het concert uit Nederland gekomen waren. Hij kende Heineken en Amstel. 

We deelden een pizza (ja de Koreanen maakten pizza) en gingen nog even terug naar de auto. 

Om halfzes stonden we bij de ingang. Herman merkte op dat iedereen die stond te wachten blank was en al het personeel aan de andere kant van de deuren gekleurd. Het was eenvrijwel volledig blank publiek. Om zes uur zouden de deuren open gaan. Vlak voor ons werd een vrouw onwel, waarschijnlijk door de hitte. Ze werd bijgebracht door toegesnelde EHBO-ers. 

Eindelijk mochten we naar binnen. We keken even rond, er waren veel eetstandjes en nog meer Billy Joelartikelen en ik kocht nog shirt en een poster. We gingen op onze plaatsen zitten, om alvast te voelen hoe dat was. 

De lucht betrok en het begon te regenen. Wij staken onze plu op en bleven rustig zitten maar op een gegeven moment begon het te onweren en werd iedereen die niet overdekt zat opgeroepen naar overdekte gedeelten te gaan until the severe storms have passed. 

Het open deel van het stadion was helemaal leeg terwijl de regen neerstortte. 

Het duurde lang en er werd geen enkele informatie gegeven. Dat zou in Nederland  anders zijn. Ik begon me echt zorgen te maken of het niet afgelast zou worden maar na een uur gingen de lichten op en rond het podium aan en mochten we terug naar onze plaatsen.

Om 21.20 zaten de meeste mensen weer en begon het concert hoewel het nog net zo hard regende als eerst en het bliksemde. Zoals Billy zelf zei:"the show must go on!" Ik voelde de regen niet meer. 

Het was geweldig! Billy rocked! De lichten gingen uit en hij begon met I've seen the lights go out on Broadway. 

Bij Goodnight Saigon stond er ineens een koor van militairen op het podium en het publiek ging uit zijn dak. "USA! USA!" werd er geroepen. Die trots op soldaten hebben wij niet. Maar indrukwekkend was het zeker. 

Billy eindigde (voor de vijf toegiften) met Pianoman en uit 40.000 kelen werd er hartstochtelijk meegezongen. Wat een avond, wat een dag! What a night, what an evening!!