On the Delaware river

Toen we wakker werden was de lucht grijs. De dag luieren bij het zwembad die we in gedachten hadden zou niet door kunnen gaan. Herman zocht op Googlemaps naar attracties in de omgeving en kwam de Bushkill waterfalls tegen, de "Niagara falls of Pennsylvania".

Dat klonk aantrekkelijk hoewel wij als bezoekers van de echte Niagara falls natuurlijk niet zo makkelijk te foppen zijn. We ontbeten bij de tent met onze traditionele Griekse yoghurtjes met muesli. Om gas te sparen (we wilden nog 1 x koken) zetten we geen koffie maar besloten we onderweg ergens koffie te drinken. Dat werd de Dunkin' Donuts tegen onze antifastfoodketenprincipes in. We teden door naar de wayervallen. De Bushkill falls bleken een toeristentrekker te zijn want er stonden heel wat auto's ut allerlei verschillende staten. We moeten $ 14,50 pp betalen om een van de trails te mogen lopen. We kozen voor de middelste van 45 minuten want voor de langste moest je een echte enthousiaste hiker zijn en dat ben ik toch nog steeds niet. Herman vond het ook prima. Er waren houten paden en bruggetjes erg mooi aangelegd waarover we liepen.

De watervallen waren behoorlijk groot (we worden zo langzamerhand echte kenners).

Het water stroomde (waarschijnlijk mede dankzij de regen van de afgelopen dagen) met flinke kracht naar beneden.Het was mooi en we waren blij dat we gegaan waren al vonden we de T-shirts in de souvenirshop met de tekst "I survived Bushkill falls" wat overdreven.

We besloten dat we wel een lunch verdiend hadden en reden terug naar een tentje dat Sophie's heette. Ik nam een omelet met friet en Herman onion rings en een salade. Er was Wifi en ik appte met Eefje en kreeg foto's van de nieuwe indeling van het secretariaat. Ook de meiden waren online. Eline Is in een gay hotel in Barcelona beland en Anne zat op Mallorca in een tent vol half ontklede Duitse jongens dus alles ging goed. 

We reden naar een natuurgebied dat Delaware water gap heette en volgden de borden richting Turtle Beach omdat het romantisch klonk. Het bleek een zeer rustig strandje te zijn waar weliswaar geen schildpad te bekennen was maar wel een groep ganzen. 

Herman haalde de stoeltjes en we zaten een uurtje te lezen aan de waterkant. Er was maar 1 andere man en er waren twee strandwachten om ons zonodig te redden en reanimeren dus de beveiliging was van het hoogste terrorismeniveau. 

We vertrokken weer en reden over een heel rustig weggetje door het natuurgebied onderweg uitkijkend naar wild. Opeens riep Herman:"Daar!!" En daar liepen zomaar drie beren door het bos op nog geen 30 meter bij ons vandaan! Ongelofelijk! Een moederbeer  (denk ik tenminste maar het kan ook een geëmancipeerde vaderbeer geweest zijn) en twee schattige kleine beertjes.

Moeder wandelde rustig door het bos en de kleintjes huppelden rond en snuffelden nieuwsgierig aan bomen en struiken.

We hadden al sinds de White Mountains beren uitgekeken en nu zagen we er drie! En gelukkig vanuit de auto dat leek mij toch een stuk prettiger dan oog in oog tijdens een wandeling.

Even later zagen we ook nog een hert maar dat was weg voor we er een foto konden nemen.

Nauwelijks bijgekomen van de opwinding  boodschapten we voor eten, kookten op de laatste restjes camping gaz en konden, na een kort regen-intermezzo - zowaar ons laatste hout opstoken.