Na het concert gisteren waren we maar wat blij dat we per auto waren gegaan, want de metro reed al niet meer - we waren kort na twaalven terug bij het Towne motel in Alexandria.
Op zondagmorgen pakten we onze spullen weer om nog twee dagen te gaan kamperen - alvorens deze rollercoastervakantie (waar dit blog verslag van heeft gedaan) in New York wordt besloten. Daarover later meer natuurlijk.
Het idee was om twee dagen in (de staat) Delaware te gaan zitten, ergens bij het strand, of anders ergens met een zwembad - maar ik kon op het internet niet echt een bevredigende camground vinden. Terwijl ik douchte ging Maaike aan de zoek, en al snel riep ze triomfantelijk: deze lijkt me wel wat!
Het bleek een camping bij het plaatsje Delaware te zijn, aan de rivier Delaware een paar honderd km naar het noorden, in de staat New Jersey. Superhandig eigenlijk, want daarvandaan is onze laatste etappe slechts twee uurtjes rijden. Aldus werd besloten.
We hadden wel zin in hetzelfde ontbijt als jl. donderdag - maar deze zaak, Bittersweet, in Alexandria bleek (in de tussentijd?) failliet te zijn gegaan. Vreemd.
We besloten het ontbijt uit te stellen tot de brunch en eerst even Washington uit en Baltimore voorbij te rijden.
Als je zo door het Amerikaanse landschap tuft besef je je pas hoe veel plaatsen in liedjes voorkomen. Baltimore (uit de musical Hairspray, en ook Randy Newman), Philadelphia (Bruce Springsteen), Allentown (Billy Joel), enz. De oogst van één dag. Voor zo ver mogelijk draaiden we de betreffende liedjes van onze iPhones en -Pods.
Omdat de lunch een brunch geworden was, mocht hij wat steviger zijn - dus toen ze bij de/het Waffle House ook bacon, eieren, hash browns (een soort Rösti. Rösti? Ja Rösti!) bleken te serveren was de keuze snel gemaakt. Eigenlijk wilden we zo min mogelijk bij die machtige (fast)foodketens komen, maar dit bleek eigenlijk gewoon een scruffy rommelige diner met hardwerkende mensen die het geheel een prettige uitstraling gaven.
Maggie (55, tonnetje rond) nam onze order op en we babbelden wat - Nederland bezoeken was haar DROOMwens. 'Oh those tulips and wind mills ...' - al snel kwam Toni Toni Toni er ook bij staan, een knap lang en dun African Americaans meisje, dat vertelde dat een vriendin van haar ook zo van Nederland hield (maar nu profbasketbal speelde in Turkije). Alle personeelsleden hadden trouwens bijnamen op hun naambordje - ik meen toch echt dat ik iemand met 'Scabbers' zag lopen (inside joke voor HP fanaten)
Om een uur of drie waren we aan op de Delaware River Family Campground - waar het tentgedeelte zo goed als uitgestorven was, en we kozen voor de meest verre plek van het terrein, zonder buren, en met uitzicht op de rivier. En konijnen.
... ok ... een beetje een zoekplaatje ...
De mevrouw bij de incheckbalie had nog nooit van Nederland gehoord, of van Europa, en raakte ernstig van haar stuk door het internationale telefoonnummer dat ik had ingevuld, en al helemaal van de 4-cijferige postcode (de letters buiten beshouwing gelaten). 'If I enter that it says Florida'. 'We don't mind living there ma'am', probeerden we nog... Nou ja, geen idee hoe we uiteindelijk te boek staan maar het is in orde gekomen.
De vraag of er ook een supermarkt in de buurt was was ook duidelijk boven haar pet - we hadden haar net zo goed kunnen vragen alle presidenten van amerika op te noemen. 'Uhm i-I-I dunno - perhaps up the 94?' Je zou toch denken dat campinggasten wel vaker boodschappen willen doen ...
Dus zelf maar op onderzoek uit. Recht tegenover de camping is een liquor store - goed om te weten ... En inderdaad vonden we na wat rijden een supermarkt (formaat mega) in de middle of nowhere waar we de gebruikelijke boodschappen deden. En het was ook duidelijk dat hier in de buurt niet veel te beleven is - geen probleem, daar we hier toch alleen zijn om even tot rust en op adem te komen.
Na het eten en de koffie begon het te regenen dus we lazen nog wat in de gemeenschappelijke ruimte van de camping.
... gezellig ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten