We hadden nog niet ontbeten omdat we nergens een geschikte plek zagen en stopten bij een Starbucks (de 1e! X deze vakantie).
Tegen een uur waren we in Washington en we reden dwars door de stad naar het motel dat Herman gevonden had op internet. Het ging heel smooth, Herman las kaart en ik reed. We zijn een goed team zo. We checkten in bij een aardige Indiër en regelden meteen een kamer voor zaterdag als we naar Billy Joel gaan.
We reden meteen weer richting centrum en bezochten als eerste Arlington National Cemetery waar honderden grafstenen voor in diverse oorlogen gevallen soldaten zijn.
Het was indrukwekkend en ook schrijnend dat er nog ruimte voor slachtoffers van nieuwe oorlogen was. En dat die ruimte nodig gaat zijn. John F. Kennedy heeft een eigen heuvel waar iedereen die er langs liep muisstil was. 
We liepen terug naar de auto langs honderden stenen met evenzovele namen. Het was nog even lastig om het terrein weer af te komen want onze creditcards leken het niet te doen hij de uitgang en het parkeerkaartje werd opgegeten door de betaalautomaat. Gelukkig wist Herman uit te vissen wat we moesten doen: op de intercom drukken en dat hielp: we mochten weg zonder te betalen. Ik ben er nog niet uit of dat onverschilligheid of klantvriendelijkheid is.
We reden naar het Vietnammonument waar we in een zijstraat konden parkeren. Bij een standje kochten we een enorme hotdog. Samen met de koude drankjes kostte het $ 20 wat net zo veel was als een nacht op de goedkoopste camping in Amishvountry NY! We liepen over de mall naar het monument. Het was sober en schijnbaar eenvoudig maar heel indrukwekkend. 
Hier en daar lagen nog bloemen of herdenkingsboeken. 
Onvoorstelbaar dat er bijna 60.000 veelal hele jonge mannen zijn gesneuveld in
Onvoorstelbaar dat er bijna 60.000 veelal hele jonge mannen zijn gesneuveld in
Vietnam. En wat gek is het toch om beelden die je zo goed kent uit de media opeens zelf first hand op je netvlies te hebben.
We liepen van het Vietnammonument naar het nabijgelegen Lincolnmemorial, waar de oude Abe peinzend op ons neerkeek.
Het was ongelofelijk heet, we zweetten en puften. Vanaf deze trappen sprak MLK 'I have a dream' ..
We liepen door naar het Koreamonument dat anders van stijl is dan het Vietnammonument maar ook mooi. Beelden van soldaten met poncho's die in groene begroeiing geplaatst zijn wat het idee van een bush geeft. Er waren veel Koreanen die zich door elkaar lieten fotograferen. 
Ook hier stonden gestorven soldaten in een muur afgebeeld. Aan de andere kant de namen van de landen die mee gevochten hadden waaronder Nederland. Er hingen kransen van veteranenorganisaties.
We liepen door het park via een ijsjeskraam (ook al de 1e van de vakantie!) naar het nogal bombastische bijna fascistisch aandoende WO2 monument - en liepen daarna terug naar de auto.
We parkeerden bij een park het Franklinpark geloof ik dat bevolkt werd door daklozen. Bijna alle bankjes waten bezet door bezittingen van zwervers of zwervenden met hun schamele eigendommen. We gingen even een appelsap drinken in een lunchroom omdat het nog steeds gigantisch warm was. Er was Wifi dus we hadden even contact met An en Herman kon zijn telefoon opladen. Gesterkt door het lekkere koude drankje liepen we via een White House giftshop naar het witte huis. 
De vlag wapperde dus Obama was thuis maar hij nodigde ons niet uit.
We waten ondertussen moe van de reis, het lopen en de hitte. Het was half zeven dus we reden terug naar het plaatsje Alexandrie waar ons motel is. We reden het motel voorbij om iets te eten in een drukke Ierse pub. We dronken een Sam Adams, ons favoriete Amerikaanse biertje uit Boston en aten een heerlijke salade met blauwe kaas, ik vervolgens fish and chips en Herman curry.
Terug in het motel hebben we gedoucht, geblogd, gelezen en met Anne geappt die nog op was omdat haar appartement op Mallorca bevolkt wordt door kakkerlakken. We sliepen niet zo best door het geraas van de airco en de gedachte aan kakkerlakken. Arme An!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten