Van Culpeper naar Billy Joel

Cindy moest om half acht vertrekken naar een bride shower, een feestelijk voorproefje van een bruiloft waar kado's gegeven worden. Dat was vijf uur rijden verderop in Pennsylvania, zo gaat dat hier. Wij stonden dus ook vroeg op om nog afscheid van haar te kunnen nemen. We said goodbye en started to miss her because we had so much fun together! 

Steve made us some very good pancakes. 

Nadat Herman snel even een stukje gehold had (wat je je voorneemt moet je doen) nam Steve ons mee naar een hondentraining die hij zelf aan twee van zijn vijf labradors gaf. We gingen met zijn pickuptruck waaraan een speciale hondenkar zat met fan en water en allerlei kastjes voor de benodigdheden.

We kwamen bij een speciaal gebied voor deze trainingen met verschillende vijvers waar de honden doorheen moesten zwemmen.

De honden mochten om beurten bumpers zoeken - een soort plastic stokken als alternatief voor de ook wel gebruikte dode eenden die telkens opnieuw opgewarmd en weer ingevroren worden (!). Steve verstopte de bumpers toen de honden nog in de auto zaten zodat ze niet konden zien waar ze lagen. Bovendien waren ze oranje, een kleur die de honden door kleurenblindheid niet goed kunnen onderscheiden van groen of bruin. De honden moesten vervolgens in een rechte lijn naar de juiste plek rennen/zwemmen en als ze fout liepen/zwommen floot Steve op een snerpend fluitje en dan keken ze om en wees hij met zijn arm de goede richting aan, en ook de hoek waarmee het pad moest worden aangepast. Hij kon ze ook een klein elektrisch schokje toedienen maar dat was bijna nooit nodig. De eerste hond Lola was al negen jaar en heel geconcentreerd, de tweede, Bubba was nog maar twee en nog heel speels maar deed het ook al heel knap. 

Herman mocht nog twee bumpers in de vijvers gooien die de honden ook ophaalden. 

Het was bijzonder om mee te maken, we hadden nog nooit zoiets gezien. 

Weer thuis had Steve nog iets voor ons in petto dat we allebei nog nooit gedaan hadden: schietles! Hij had drie wapens die wij alleen uit films en processen-verbaal kenden: een Walther Colt Python, een Winchester model 1400 en een  Benelli super black eagle shotgun. Hij legde uit hoe ze geladen moesten worden en hoe je moest richten. 

We schoten op blikjes en een rubberen blokje en zo nu en dan raakten we zowaar iets.

Later mochten we met de shotgun op kleiduiven schieten, dat was best moeilijk.

Op deze foto zie je het patroon wegvliegen trouwens

Herman schampte een kleiduif, ik raakte er geen maar het zag er onwijs stoer uit!

Het was leuk om een keer te doen. Je kreeg een optater tegen je schouder  door de krachtige terugslag. Het maakte een enorme herrie en rook naar vuurwerk. 

Na deze enerverende avonturen lunchten we nog wat (nee we zijn bij Cindy en Steve niks tekort gekomen - thanks guys) vertrokken we richting DC, eerst om onze spullen bij het(zelfde) motel in Alexandria te dumpen. Er was eigenlijk geen oponthoud,dus we waren wat vroeg, maar besloten toch maar alvast naar het Nationals Stadion af te reizen voor het concert van Billy Joel - jawel we gaan van hoogtepunt naar hoogtepunt. We arriveerden om 16.00 bij het stadion waar het concert om 20.00 zou beginnen. De muziek van Billy Joel was al van ver te horen want de band was aan het sounchecken. Dit was al te gek! We parkeerden vooir $ 50 vlak bij het stadion; het was toch al een dure dag. We liepen naar het stadion waar de band nog steeds speelde, For the longest time met alleen de koortjes, geen solo. Supercool! 

We liepen langs de nog gesloten ingangen naar een net openend standje met merchandise waar ik een Billy Joel-tshirt kocht, heel cool want er staan pianotoetsen op en "pianoman" en mijn geuzennaam in Heucourt is pianowoman omdat we daar vaak Pianoman zingen en ik dan piano speel. 

We wilden nog even iets eten en belandden bij een eettentje tegenover een armoedige liquorstore in de pikzwarte wijk. Het werd gerund door een Koreaans echtpaar. Herman raakte aan de praat met hem. Hij was 32 jaar geleden op zijn 18e naar Amerika gekomen en zei dat hij alles wat hij wist over andere landen in Korea had geleerd omdat men zich in de VS niet interesseert voor andere landen. Hij vond het heel grappig dat wij voor het concert uit Nederland gekomen waren. Hij kende Heineken en Amstel. 

We deelden een pizza (ja de Koreanen maakten pizza) en gingen nog even terug naar de auto. 

Om halfzes stonden we bij de ingang. Herman merkte op dat iedereen die stond te wachten blank was en al het personeel aan de andere kant van de deuren gekleurd. Het was eenvrijwel volledig blank publiek. Om zes uur zouden de deuren open gaan. Vlak voor ons werd een vrouw onwel, waarschijnlijk door de hitte. Ze werd bijgebracht door toegesnelde EHBO-ers. 

Eindelijk mochten we naar binnen. We keken even rond, er waren veel eetstandjes en nog meer Billy Joelartikelen en ik kocht nog shirt en een poster. We gingen op onze plaatsen zitten, om alvast te voelen hoe dat was. 

De lucht betrok en het begon te regenen. Wij staken onze plu op en bleven rustig zitten maar op een gegeven moment begon het te onweren en werd iedereen die niet overdekt zat opgeroepen naar overdekte gedeelten te gaan until the severe storms have passed. 

Het open deel van het stadion was helemaal leeg terwijl de regen neerstortte. 

Het duurde lang en er werd geen enkele informatie gegeven. Dat zou in Nederland  anders zijn. Ik begon me echt zorgen te maken of het niet afgelast zou worden maar na een uur gingen de lichten op en rond het podium aan en mochten we terug naar onze plaatsen.

Om 21.20 zaten de meeste mensen weer en begon het concert hoewel het nog net zo hard regende als eerst en het bliksemde. Zoals Billy zelf zei:"the show must go on!" Ik voelde de regen niet meer. 

Het was geweldig! Billy rocked! De lichten gingen uit en hij begon met I've seen the lights go out on Broadway. 

Bij Goodnight Saigon stond er ineens een koor van militairen op het podium en het publiek ging uit zijn dak. "USA! USA!" werd er geroepen. Die trots op soldaten hebben wij niet. Maar indrukwekkend was het zeker. 

Billy eindigde (voor de vijf toegiften) met Pianoman en uit 40.000 kelen werd er hartstochtelijk meegezongen. Wat een avond, wat een dag! What a night, what an evening!!