Noordwaarts

Na het concert gisteren waren we maar wat blij dat we per auto waren gegaan, want de metro reed al niet meer - we waren kort na twaalven terug bij het Towne motel in Alexandria.

Op zondagmorgen pakten we onze spullen weer om nog twee dagen te gaan kamperen - alvorens deze rollercoastervakantie (waar dit blog verslag van heeft gedaan) in New York wordt besloten. Daarover later meer natuurlijk. 

Het idee was om twee dagen in (de staat) Delaware te gaan zitten, ergens bij het strand, of anders ergens met een zwembad - maar ik kon op het internet niet echt een bevredigende camground vinden. Terwijl ik douchte ging Maaike aan de zoek, en al snel riep ze triomfantelijk: deze lijkt me wel wat!

Het bleek een camping bij het plaatsje Delaware te zijn, aan de rivier Delaware  een paar honderd km naar het noorden, in de staat New Jersey. Superhandig eigenlijk, want daarvandaan is onze laatste etappe slechts twee uurtjes rijden. Aldus werd besloten.

We hadden wel zin in hetzelfde ontbijt als jl. donderdag - maar deze zaak, Bittersweet, in Alexandria bleek (in de tussentijd?) failliet te zijn gegaan. Vreemd.

We besloten het ontbijt uit te stellen tot de brunch en eerst even Washington uit en Baltimore voorbij te rijden. 

Als je zo door het Amerikaanse landschap tuft besef je je pas hoe veel plaatsen in liedjes voorkomen. Baltimore (uit de musical Hairspray, en ook Randy Newman), Philadelphia (Bruce Springsteen), Allentown (Billy Joel), enz. De oogst van één dag. Voor zo ver mogelijk draaiden we de betreffende liedjes van onze iPhones en -Pods.

Omdat de lunch een brunch geworden was, mocht hij wat steviger zijn - dus toen ze bij de/het Waffle House ook bacon, eieren, hash browns (een soort Rösti. Rösti? Ja Rösti!) bleken te serveren was de keuze snel gemaakt. Eigenlijk wilden we zo min mogelijk bij die machtige (fast)foodketens komen, maar dit bleek eigenlijk gewoon een scruffy rommelige diner met hardwerkende mensen die het geheel een prettige uitstraling gaven. 

Maggie (55, tonnetje rond) nam onze order op en we babbelden wat - Nederland bezoeken was haar DROOMwens. 'Oh those tulips and wind mills ...' - al snel kwam Toni Toni Toni er ook bij staan, een knap lang en dun African Americaans meisje, dat vertelde dat een vriendin van haar ook zo van Nederland hield (maar nu profbasketbal speelde in Turkije). Alle personeelsleden hadden trouwens bijnamen op hun naambordje - ik meen toch echt dat ik iemand met 'Scabbers' zag lopen (inside joke voor HP fanaten)

Om een uur of drie waren we aan op de Delaware River Family Campground - waar het tentgedeelte zo goed als uitgestorven was, en we kozen voor de meest verre plek van het terrein, zonder buren, en met uitzicht op de rivier. En konijnen.

... ok ... een beetje een zoekplaatje ...

De mevrouw bij de incheckbalie had nog nooit van Nederland gehoord, of van Europa, en raakte ernstig van haar stuk door het internationale telefoonnummer dat ik had ingevuld, en al helemaal van de 4-cijferige postcode (de letters buiten beshouwing gelaten). 'If I enter that it says Florida'. 'We don't mind living there ma'am', probeerden we nog... Nou ja, geen idee hoe we uiteindelijk te boek staan maar het is in orde gekomen.

De vraag of er ook een supermarkt in de buurt was was ook duidelijk boven haar pet - we hadden haar net zo goed kunnen vragen alle presidenten van amerika op te noemen. 'Uhm i-I-I dunno - perhaps up the 94?' Je zou toch denken dat campinggasten wel vaker boodschappen willen doen ...

Dus zelf maar op onderzoek uit. Recht tegenover de camping is een liquor store - goed om te weten ... En inderdaad vonden we na wat rijden een supermarkt (formaat mega) in de middle of nowhere waar we de gebruikelijke boodschappen deden. En het was ook duidelijk dat hier in de buurt niet veel te beleven is - geen probleem, daar we hier toch alleen zijn om even tot rust en op adem te komen.

Na het eten en de koffie begon het te regenen dus we lazen nog wat in de gemeenschappelijke ruimte van de camping.

... gezellig ...

Van Culpeper naar Billy Joel

Cindy moest om half acht vertrekken naar een bride shower, een feestelijk voorproefje van een bruiloft waar kado's gegeven worden. Dat was vijf uur rijden verderop in Pennsylvania, zo gaat dat hier. Wij stonden dus ook vroeg op om nog afscheid van haar te kunnen nemen. We said goodbye en started to miss her because we had so much fun together! 

Steve made us some very good pancakes. 

Nadat Herman snel even een stukje gehold had (wat je je voorneemt moet je doen) nam Steve ons mee naar een hondentraining die hij zelf aan twee van zijn vijf labradors gaf. We gingen met zijn pickuptruck waaraan een speciale hondenkar zat met fan en water en allerlei kastjes voor de benodigdheden.

We kwamen bij een speciaal gebied voor deze trainingen met verschillende vijvers waar de honden doorheen moesten zwemmen.

De honden mochten om beurten bumpers zoeken - een soort plastic stokken als alternatief voor de ook wel gebruikte dode eenden die telkens opnieuw opgewarmd en weer ingevroren worden (!). Steve verstopte de bumpers toen de honden nog in de auto zaten zodat ze niet konden zien waar ze lagen. Bovendien waren ze oranje, een kleur die de honden door kleurenblindheid niet goed kunnen onderscheiden van groen of bruin. De honden moesten vervolgens in een rechte lijn naar de juiste plek rennen/zwemmen en als ze fout liepen/zwommen floot Steve op een snerpend fluitje en dan keken ze om en wees hij met zijn arm de goede richting aan, en ook de hoek waarmee het pad moest worden aangepast. Hij kon ze ook een klein elektrisch schokje toedienen maar dat was bijna nooit nodig. De eerste hond Lola was al negen jaar en heel geconcentreerd, de tweede, Bubba was nog maar twee en nog heel speels maar deed het ook al heel knap. 

Herman mocht nog twee bumpers in de vijvers gooien die de honden ook ophaalden. 

Het was bijzonder om mee te maken, we hadden nog nooit zoiets gezien. 

Weer thuis had Steve nog iets voor ons in petto dat we allebei nog nooit gedaan hadden: schietles! Hij had drie wapens die wij alleen uit films en processen-verbaal kenden: een Walther Colt Python, een Winchester model 1400 en een  Benelli super black eagle shotgun. Hij legde uit hoe ze geladen moesten worden en hoe je moest richten. 

We schoten op blikjes en een rubberen blokje en zo nu en dan raakten we zowaar iets.

Later mochten we met de shotgun op kleiduiven schieten, dat was best moeilijk.

Op deze foto zie je het patroon wegvliegen trouwens

Herman schampte een kleiduif, ik raakte er geen maar het zag er onwijs stoer uit!

Het was leuk om een keer te doen. Je kreeg een optater tegen je schouder  door de krachtige terugslag. Het maakte een enorme herrie en rook naar vuurwerk. 

Na deze enerverende avonturen lunchten we nog wat (nee we zijn bij Cindy en Steve niks tekort gekomen - thanks guys) vertrokken we richting DC, eerst om onze spullen bij het(zelfde) motel in Alexandria te dumpen. Er was eigenlijk geen oponthoud,dus we waren wat vroeg, maar besloten toch maar alvast naar het Nationals Stadion af te reizen voor het concert van Billy Joel - jawel we gaan van hoogtepunt naar hoogtepunt. We arriveerden om 16.00 bij het stadion waar het concert om 20.00 zou beginnen. De muziek van Billy Joel was al van ver te horen want de band was aan het sounchecken. Dit was al te gek! We parkeerden vooir $ 50 vlak bij het stadion; het was toch al een dure dag. We liepen naar het stadion waar de band nog steeds speelde, For the longest time met alleen de koortjes, geen solo. Supercool! 

We liepen langs de nog gesloten ingangen naar een net openend standje met merchandise waar ik een Billy Joel-tshirt kocht, heel cool want er staan pianotoetsen op en "pianoman" en mijn geuzennaam in Heucourt is pianowoman omdat we daar vaak Pianoman zingen en ik dan piano speel. 

We wilden nog even iets eten en belandden bij een eettentje tegenover een armoedige liquorstore in de pikzwarte wijk. Het werd gerund door een Koreaans echtpaar. Herman raakte aan de praat met hem. Hij was 32 jaar geleden op zijn 18e naar Amerika gekomen en zei dat hij alles wat hij wist over andere landen in Korea had geleerd omdat men zich in de VS niet interesseert voor andere landen. Hij vond het heel grappig dat wij voor het concert uit Nederland gekomen waren. Hij kende Heineken en Amstel. 

We deelden een pizza (ja de Koreanen maakten pizza) en gingen nog even terug naar de auto. 

Om halfzes stonden we bij de ingang. Herman merkte op dat iedereen die stond te wachten blank was en al het personeel aan de andere kant van de deuren gekleurd. Het was eenvrijwel volledig blank publiek. Om zes uur zouden de deuren open gaan. Vlak voor ons werd een vrouw onwel, waarschijnlijk door de hitte. Ze werd bijgebracht door toegesnelde EHBO-ers. 

Eindelijk mochten we naar binnen. We keken even rond, er waren veel eetstandjes en nog meer Billy Joelartikelen en ik kocht nog shirt en een poster. We gingen op onze plaatsen zitten, om alvast te voelen hoe dat was. 

De lucht betrok en het begon te regenen. Wij staken onze plu op en bleven rustig zitten maar op een gegeven moment begon het te onweren en werd iedereen die niet overdekt zat opgeroepen naar overdekte gedeelten te gaan until the severe storms have passed. 

Het open deel van het stadion was helemaal leeg terwijl de regen neerstortte. 

Het duurde lang en er werd geen enkele informatie gegeven. Dat zou in Nederland  anders zijn. Ik begon me echt zorgen te maken of het niet afgelast zou worden maar na een uur gingen de lichten op en rond het podium aan en mochten we terug naar onze plaatsen.

Om 21.20 zaten de meeste mensen weer en begon het concert hoewel het nog net zo hard regende als eerst en het bliksemde. Zoals Billy zelf zei:"the show must go on!" Ik voelde de regen niet meer. 

Het was geweldig! Billy rocked! De lichten gingen uit en hij begon met I've seen the lights go out on Broadway. 

Bij Goodnight Saigon stond er ineens een koor van militairen op het podium en het publiek ging uit zijn dak. "USA! USA!" werd er geroepen. Die trots op soldaten hebben wij niet. Maar indrukwekkend was het zeker. 

Billy eindigde (voor de vijf toegiften) met Pianoman en uit 40.000 kelen werd er hartstochtelijk meegezongen. Wat een avond, wat een dag! What a night, what an evening!!

Culpeper - with Cindy & Steve

In honor of our generous hosts Cindy & Steve, today's episode will be in English😄

On Thursday, we were welcomed at their home in Culpeper, Virginia. Or, rather, around Culpeper, as we had to drive into the countryside, turn right into a dead end street, drive for another mile, continued on a gravel road & there we were!

Wow - their home truly is their castle!

Anyway - Cindy welcomed us and showed us around - while Steve was still making his way home from the airport, returning from a visit to one of Rocket's locations in Germany.

After Steve arrived, and a few beers (Maaike is all into IPA now) we went off to a great little (fish) restaurant in downtown Culpeper 

and to a nice bar afterwards, catching up on family stories (keeping work chatter to a bare minimum)

On Friday, everyone woke up fresh and fruity to a fun day.The men and Maaike went for a walk around the premises with three energetic dogs who hunted for turtles. 

Steve had taken the day off so we were going to out into the Virginia area - but first: Breakfast, with a capital B - fruit, a blueberry pie, and eggs benedict - amazing!

Today it was two years ago that Maaike's mother died and Maaike called her dad to talk to him. Of course we were thinking of Dini a lot today. Anne also called her opa from Mallorca. 

After this, we decided to go out for a walk in the Shenandoah National Park (a 15 minute ride) and then visit a winery or something.

Shenandoah is an 800 km2 nature reserve, and there is a nice little hike to the Lower and/or Upper White Oak Falls

It was a great 2.5 mile hike up after which it was very relaxing to cool our feet in the water ...

Well, that is, we got out quickly after I (Herman) saw a snake slithering his way in the water in our direction...

The upper falls were a bit further down (well, up) the road

but the ladies went on strike - so Steve and I took care of that part ...

Going down we took a little (...) detour for a change of scenery where I am afraid I have to admit we broke the law ...

(don't be alarmed no mass murderers on the loose, this was just put there to avoid a tiny little landslide ...). According to Cindy's app we burnt 674 calories and we hiked 6,51 miles (which is 10,45 km!). Maaike could not remember when she had last walked such a long distance and Cindy broke her own record as well.

After our adventures, we had a late lunch at the DuCard Vinyards - with a little wine as reward for our hard work on the hills

All well deserved of course!

We were all pretty exhausted because of the heat and the exercise so we took a shower and took some rest. We ate a salad with chicken because we had a lot of snacks in the afternoon with our wine. 

It was a great day, Steve and Cindy took very good care of us. We hope we will ne able to have them over in Dordrecht someday to return this favor. 

Everyone was real tired, so we went to  bed early.

Van Washington naar Culpeper

We verlieten kamer 201 en checkten uit rond negen uur om te gaan ontbijten in de leuke buurt waar we gisteravond ook gegeten hadden. Het is een soort Greenwhichvillage van Washington, een buurt met leuke restaurantjes en middleclasshuizen. We ontbeten bij een gezellig kneuterig tentje waar het personeel een sterk Spaans accent hadden. We proberen zoveel mogelijk fastfoodketens te vermijden om kleine locale ondernemers te steunen( en omdat het veel leuker is om in kleine tentjes te eten).

Daarna reden we naar het Smithsonian space museum. Ik wist niet dat er een heleboel verschillende Smithsonians zijn maar dat bleek het geval. Herman wilde hier graag heen en ik wil graag dat Herman blij is, dus togen wij museumwaarts. We parkeerden tegenover de ingang van het museum, vrij bizar. 

Zoals alle musea in Washington was ook dit museum gratis toegankelijk. Dat vind ik heel goed, kunst en educatie gratis beschikbaar stellen voor iedereen. Het was een enorm hoog en groot gebouw waar raketten stonden en vliegtuigen hingen. 

We liepen door de ruimte die ging over de ruimtewedloop tussen de VS en de Russen in de strijd om de reizen naar de maan. Daarna gingen we naar het Imaxtheater waar we een prachtige 3d film zagen over de aarde vanuit het ISS een internationaal ruimtestation. 

We zagen nog een expositie gewijd aan de gebroeders Wright wat het allereerste originele vliegtuig hing.

Ongelofelijk dat mensen daarin durfden te gaan hangen!

Natuurlijk werden ook de wereldoorlogen qua luchtvaart belicht en was er aandacht voor de Space shuttle, hoewel de 2 ongelukken maar heel terzijde werden genoemd. 

We lunchten (omdat we geen keus hadden) in het fastfood restaurant van het museum. Er stond hoeveel calorieën alles was dus ik hield het maar bij een salade. 

In de museum shop kocht Herman een t-shirt met de tekst Rocket Scientist erop, je werkt immers bij Rocket of niet!

Na het museum reden we naar Culpeper in Virginia waar Herman zijn collega Steve en zijn vrouw Cindy wonen, en waar we twee nachten zullen verblijven.

Naar Washington DC

We stonden om half acht op na een te hete nacht. We reden over de met mais bebouwde heuvrls van Pennsilvania richting Baltimore. Herman zei: "nu laten we het platteland achter ons" en dat was voor vandaag waar.

We hadden nog niet ontbeten omdat we nergens een geschikte plek zagen en stopten bij een Starbucks (de 1e! X deze vakantie).

Tegen een uur waren we in Washington en we reden dwars door de stad naar het motel dat Herman gevonden had op internet. Het ging heel smooth, Herman las kaart en ik reed. We zijn een goed team zo. We checkten in bij een aardige Indiër en regelden meteen een kamer voor zaterdag als we naar Billy Joel gaan.

We reden meteen weer richting centrum en bezochten als eerste Arlington National Cemetery waar honderden grafstenen voor in diverse oorlogen gevallen soldaten zijn.

Het was indrukwekkend en ook schrijnend dat er nog ruimte voor slachtoffers van nieuwe oorlogen was. En dat die ruimte nodig gaat zijn. John F. Kennedy heeft een eigen heuvel waar iedereen die er langs liep muisstil was. 

We liepen terug naar de auto langs honderden stenen met evenzovele namen. Het was nog even lastig om het terrein weer af te komen want onze creditcards leken het niet te doen hij de uitgang en het parkeerkaartje werd opgegeten door de betaalautomaat. Gelukkig wist Herman uit te vissen wat we moesten doen: op de intercom drukken en dat hielp: we mochten weg zonder te betalen. Ik ben er nog niet uit of dat onverschilligheid of klantvriendelijkheid is.

We reden naar het Vietnammonument waar we in een zijstraat konden parkeren.  Bij een standje kochten we een enorme hotdog. Samen met de koude drankjes kostte het $ 20 wat net zo veel was als een nacht op de goedkoopste camping in Amishvountry NY! We liepen over de mall naar het monument. Het was sober en schijnbaar eenvoudig maar heel indrukwekkend. 

Hier en daar lagen nog bloemen of herdenkingsboeken.  
Onvoorstelbaar dat er bijna 60.000 veelal hele jonge mannen zijn gesneuveld in 

Vietnam. En wat gek is het toch om beelden die je zo goed kent uit de media opeens zelf first hand op je netvlies te hebben.

We liepen van het Vietnammonument naar het nabijgelegen Lincolnmemorial, waar de oude Abe peinzend op ons neerkeek.

Het was ongelofelijk heet, we zweetten en puften. Vanaf deze trappen sprak MLK 'I have a dream' ..

We liepen door naar het Koreamonument dat anders van stijl is dan het Vietnammonument maar ook mooi. Beelden van soldaten met poncho's die in groene begroeiing geplaatst zijn wat het idee van een bush geeft. Er waren veel Koreanen die zich door elkaar lieten fotograferen. 

Ook hier stonden gestorven soldaten in een muur afgebeeld. Aan de andere kant de namen van de landen die mee gevochten hadden waaronder Nederland. Er hingen kransen van veteranenorganisaties.

We liepen door het park via een ijsjeskraam (ook al de 1e van de vakantie!) naar het nogal bombastische bijna fascistisch aandoende WO2 monument - en liepen daarna terug naar de auto.

We parkeerden bij een park het Franklinpark geloof ik dat bevolkt werd door daklozen. Bijna alle bankjes waten bezet door bezittingen van zwervers of zwervenden met hun schamele eigendommen. We gingen even een appelsap drinken in een lunchroom omdat het nog steeds gigantisch warm was. Er was Wifi dus we hadden even contact met An en Herman kon zijn telefoon opladen. Gesterkt door het lekkere koude drankje liepen we via een White House giftshop naar het witte huis. 

De vlag wapperde dus Obama was thuis maar hij nodigde ons niet uit.

We waten ondertussen moe van de reis, het lopen en de hitte. Het was half zeven dus we reden terug naar het plaatsje Alexandrie waar ons motel is. We reden het motel voorbij om iets te eten in een drukke Ierse pub. We dronken een Sam Adams, ons favoriete Amerikaanse biertje uit Boston en aten een heerlijke salade met blauwe kaas, ik vervolgens fish and chips en Herman curry.

Terug in het motel hebben we gedoucht, geblogd, gelezen en met Anne geappt die nog op was omdat haar appartement op Mallorca bevolkt wordt door kakkerlakken. We sliepen niet zo best door het geraas van de airco en de gedachte aan kakkerlakken. Arme An!

Rond Lancaster Pennsylvania

We stonden om half acht op en reden met de auto naar de douche. Het is echt 1400 meter vanaf onze tent! Zelfs Herman vond dit te ver om te lopen en de campingbazin had ons de auto aangeraden. We reden fris en schoon naar de receptie om even Wifi te hebben en contact te leggen met het thuisfront dat inmiddels deels ook niet meer thuis is. An zit op Mallorca, Eline in Barcelona en Els is op muziekweek in Westelbeers (NB).

Na het ontbijt reden we naar een plek vanwaar je een Amishontdekkingsreis per  rijtuig kon maken. Onderweg zagen we al een aantal Amish rijden

Het was vlak bij een spoorwegmuseum en er was een motel in oude treinwagons.

We konden mee met een paard en wagen samen met een ouder echtpaar uit Florida. De man had een pet op met de tekst "retired US army" en hij was inderdaad ex-militair en ook ex-postbode (maar daar had hij geen pet van).

Onze koetsier was op zijn 40e uit de Amishgemeenschap gestapt. Hij praatte vrij plat Amerikaans en was heel enthousiast over de technische kanten van het boerenleven, hoe de mais soja en tabak worden geoogst en gedroogd en zo. Of hoe veel melk de Holsteinerkoe uit 'originally from north holland en friesland' wel niet gaf. Ik had liever meer gehoord over de sociale kant maar die vond hij niet zo van belang. Wat we hebben meegekregen is dat kerkdiensten in schuren worden gehouden, Amish wel mogen stemmen maar dat door de gemeenschap bepaald niet gestimuleerd wordt, dat er eigenlijk te weinig boerderijen zijn om alle Amish een plek te geven.

We reden naar een Amish boerderij die we mochten bekijken. Er waren koeien, geiten, kippen en schattige jonge hondjes. De gids vertelde dat de meeste Amish-boeren tegenwoordig wel door dieselmotoren aangedreven generatoren hebben, maar categorisch weigeren om op het elektriciteitsnet te worden aangesloten. De melkmachine zorgde dat de melk rechtstreeks naar de koeling ging. Ons paard Molly wachtte braaf op ons.

De silo is voor de mais die als voer voor de dieren gebruikt wordt. Er groeit hier veel mais - wat het uitzicht over de heuvels nogal belemmert trouwens. We reden naar een tweede boerderij waar paarden waren en een meubelmakerij. Er was een zeven dagen oud veulentje dat nog wankel op zijn kleine beentjes stond.

In de stal was een meisje bezig een pony te borstelen. Ze droeg een rood jurkje. Kennelijk is rood ook een toegestane kleur. Er stonden ook een paar koetsjes die we mochten bekijken. Er zat achter het gordijntje een stereoinstallatie op batterijen verstopt! Dat hadden wij niet verwacht! Het was al met al een boeiend tochtje. 

We besloten te gaan lunchen en vonden een Diner genaamd Route 30 die werd gedreven door een aantal vrouwen die ons aan de Golden girls deden denken, ze waren allemaal ver boven de zestig. 

Ook hier hingen weer portretten van soldaten aan de muur, daar zijn Amerikanen gek op. We aten een kop soep en een salade. Toen er een man van zeker 250 kilo afrekende was ik heel blij dat we geen vette snack besteld hadden. 

We zochten op internet een winkel waar ze campinggas verkochten en reden eerst daarheen en daarna naar een supermarkt voor boodschappen. Ook hier geen bier, daarvoor moesten we naar een liquorstore die wel bleek te mogen.

Bij de tent vond Herman het hoog tijd voor een hardlooprondje om de heuvel waar wij tegen aan kijken - 33 graden Celcius schrikken hem niet af.  Hij probeert zi (naar eigen zeggen!) zijn mid life crisis zo wat uit te stellen - en met overduidelijk succes:

Ondertussen kon ik mooi de blog bijwerken - bij dezen.

gen.