We stonden om half acht op en reden met de auto naar de douche. Het is echt 1400 meter vanaf onze tent! Zelfs Herman vond dit te ver om te lopen en de campingbazin had ons de auto aangeraden. We reden fris en schoon naar de receptie om even Wifi te hebben en contact te leggen met het thuisfront dat inmiddels deels ook niet meer thuis is. An zit op Mallorca, Eline in Barcelona en Els is op muziekweek in Westelbeers (NB).
Na het ontbijt reden we naar een plek vanwaar je een Amishontdekkingsreis per rijtuig kon maken. Onderweg zagen we al een aantal Amish rijden
Het was vlak bij een spoorwegmuseum en er was een motel in oude treinwagons.
We konden mee met een paard en wagen samen met een ouder echtpaar uit Florida. De man had een pet op met de tekst "retired US army" en hij was inderdaad ex-militair en ook ex-postbode (maar daar had hij geen pet van).
Onze koetsier was op zijn 40e uit de Amishgemeenschap gestapt. Hij praatte vrij plat Amerikaans en was heel enthousiast over de technische kanten van het boerenleven, hoe de mais soja en tabak worden geoogst en gedroogd en zo. Of hoe veel melk de Holsteinerkoe uit 'originally from north holland en friesland' wel niet gaf. Ik had liever meer gehoord over de sociale kant maar die vond hij niet zo van belang. Wat we hebben meegekregen is dat kerkdiensten in schuren worden gehouden, Amish wel mogen stemmen maar dat door de gemeenschap bepaald niet gestimuleerd wordt, dat er eigenlijk te weinig boerderijen zijn om alle Amish een plek te geven.
We reden naar een Amish boerderij die we mochten bekijken. Er waren koeien, geiten, kippen en schattige jonge hondjes. De gids vertelde dat de meeste Amish-boeren tegenwoordig wel door dieselmotoren aangedreven generatoren hebben, maar categorisch weigeren om op het elektriciteitsnet te worden aangesloten. De melkmachine zorgde dat de melk rechtstreeks naar de koeling ging. Ons paard Molly wachtte braaf op ons.
De silo is voor de mais die als voer voor de dieren gebruikt wordt. Er groeit hier veel mais - wat het uitzicht over de heuvels nogal belemmert trouwens. We reden naar een tweede boerderij waar paarden waren en een meubelmakerij. Er was een zeven dagen oud veulentje dat nog wankel op zijn kleine beentjes stond.
In de stal was een meisje bezig een pony te borstelen. Ze droeg een rood jurkje. 
Kennelijk is rood ook een toegestane kleur. Er stonden ook een paar koetsjes die we mochten bekijken. Er zat achter het gordijntje een stereoinstallatie op batterijen verstopt! Dat hadden wij niet verwacht! Het was al met al een boeiend tochtje.
In de stal was een meisje bezig een pony te borstelen. Ze droeg een rood jurkje. Kennelijk is rood ook een toegestane kleur. Er stonden ook een paar koetsjes die we mochten bekijken. Er zat achter het gordijntje een stereoinstallatie op batterijen verstopt! Dat hadden wij niet verwacht! Het was al met al een boeiend tochtje.
We besloten te gaan lunchen en vonden een Diner genaamd Route 30 die werd gedreven door een aantal vrouwen die ons aan de Golden girls deden denken, ze waren allemaal ver boven de zestig.
Ook hier hingen weer portretten van soldaten aan de muur, daar zijn Amerikanen gek op. We aten een kop soep en een salade. Toen er een man van zeker 250 kilo afrekende was ik heel blij dat we geen vette snack besteld hadden.
We zochten op internet een winkel waar ze campinggas verkochten en reden eerst daarheen en daarna naar een supermarkt voor boodschappen. Ook hier geen bier, daarvoor moesten we naar een liquorstore die wel bleek te mogen.
Bij de tent vond Herman het hoog tijd voor een hardlooprondje om de heuvel waar wij tegen aan kijken - 33 graden Celcius schrikken hem niet af. Hij probeert zi (naar eigen zeggen!) zijn mid life crisis zo wat uit te stellen - en met overduidelijk succes:
Ondertussen kon ik mooi de blog bijwerken - bij dezen.
gen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten