Acadia

We werden wakker van het geluid van regendruppels op de tent. Het regende pijpenstelen en we moesten moed verzamelen om met jassen aan naar de wc te rennen. We ontbeten in de auto met yoghurtjes met musli. Het bleef maar regenen daarom gingen we maar een ritje maken met de auto. Eerst gingen we op zoek naar een nieuwe e-reader maar die bleek niet te vinden te zijn. Mannen in electronicazaken keken ons niet begrijpend aan alsof we met het begrip boeken lezen een onzedelijk of in elk geval uitermate vreemd voorstel hadden gedaan. Ondertussen regende het nog steeds zodat we maar besloten het eiland per auto te gaan verkennen. We begrepen ook ineens waarom het zo mooi groen was overal. 

We belandden bij een vuurtoren uit 1858 bij Bass Harbor.

Het was net even droog en we konden zonder geglibber de trap af naar de rotsen om naar de zee te kijken. Mooi uitzicht over de gladde zee. 

Weer terug in de auto begon het weer te regenen. We reden naar South West Harbor waar we een leuke uitspanning zagen, Upper Marina. Er klonk lifemuziek en we besloten iets te gaan drinken. We bestelden minestronesoep maar kregen chili. Dat gebeurt trouwens voortdurend dat we iets anders krijgen dan we vragen. In Portland wilde Herman colalight en kreeg hij Coronalight, ik wilde tonic en kreeg water. Afijn het was prima chili en de muziek was geweldig. Een vrouw van eind 50 die swingend piano speelde en zong begeleid door een jonge drummer en een shabby saxofonist. We werden er vrolijk van en ineens ging de zon schijnwn en zette ze spontaan Here comes the sun in. Impro!

We reden terug naar de camping om onze broodjes te eten en Herman wilde korte mouwen aan omdat het weer opknapte. 

's Middags gingen we naar Jordans Pond, een vijver in natuurpark Acadia waar we een wandeling van 5,4 km omheen gemaakt hebben. Het begin ging over gehalveerde boomstammen. 

Later moesten we over rotsen klimmen en het laatste stuk was een gewoon pad. 

Het was een mooie wandeling. 

's Avonds gingen we doen wat je in dit deel van Main absoluut gedaan moet hebben: kreeft eten. We togen naar Beals lobster pier die werd aanbevolen door Trip advisor. Het was een avontuur. We bestelden een lobster bij de toonbank. We mochten er zelf een uitkiezen en kozen een groteoor ons samen. Herman mocht hem even oppakken en hij, de kreeft, spartelde wild. 

We kregen een buzzer mee en zodra die ging was de kreeft klaar. We aten hem trouwens met een maiskolf, botersaus en een bisquit, wat een soort scone was, en een augurk.

We hadden geen idee hoe je kreeft eet. Je moest de poten leeglepelen en het pantser van het lijf openbteken. Er kwam zwart spul uit dat ons niet eetbaar leek. Tegenover ons zat een Amerikaans stel uit Phoenix al net zo te worstelen met hun kreeften als wij met onze joekel. We raakten aan de praat. Ze vroegen wat wij als Europeanen van Donald Trump vonden. Ze waren duidelijk links en het was gezellig. Ze vroegen ook waar we trots op waren als Hollanders en zo eindigde de avond met verhalen over Dafne Schippers.