Niagara Falls en verder

Zoals gebruikelijk waren we om half zeven wakker. We worden steeds meer geroutineerde kampeerders en hadden in een half uur de hele boel ingepakt. Om half acht reden we de camping af, fris gedoucht. Vlakbij de camping was een schoolbussenparkeerplaats.

Ik maakte deze foto en een chauffeur maakte ondertussen een foto van mij. Wij snappen nog niet hoe het schoolbussysteem is georganiseerd.

We gingen verder westwaarts, naar Niagara Falls. Op de kaart van de VS is het maar een klein stukje, maar we waren al met al toch wel 3-en-een-half uur onderweg.

Ik (Herman) was in 2014 al een keer hier geweest vanuit Canada - en nu deden we het dus nog een keertje, maar dan dus vanuit Amerika. Aan beide kanten (van de grens = van de Niagara rivier) ligt een plaats Niagara Falls (heel origineel inderdaad) maar waar de Canadese (west-oever-)versie is geëxplodeerd tot een soort Las Vegas van het noorden, met casino's, reuzenrad, Hooters en ander plat vermaak, is de Amerikaanse kant heel eenvoudig, kneuterig bijna. We parkeerden de auto voor 2 uur tegenover het bezoekerscentrum en liepen in één ruk door naar de boot (the Maid of the Mist) die ons naar de onderkant van de Falls bracht.

Iedereen kreeg, voor hij of zij aan boord ging een knalblauwe poncho - en die hadden we nodig ook!  De spray die van zo'n massa water af komt zou je in 1 seconde doorweken. Dit alles heeft als grappig (bij)effect dat, als je van bovenaf naar beneden kijkt, er boten met louter knalblauwe mini-mensjes heen en weer varen (en knalrode voor de boot die vanaf de Canadese oever afvaart). 

Op de achtergrond de hoogbouw van Niagara Falls Canada

Aan boord is het natuurlijk selfie wat de klok slaat.

En, o wacht, de waterval(len) zelf, die zijn natuurlijk machtig

Zo veel water, zo groot(s), echt bijzonder. 

We kregen allebei ook het seintje van onze fotodagboekapp 'Room for thought' dat het tijd was om te laten weten wat ons op dat moment bezig hield. Ik had alles scherp en in het vizier maar toen kwam er, op het moment supreme, KLETS weer een reuzenplens over ons heen - met dit als gevolg:

Leuk als abstracte kunst misschien ... Die van Maaike (van mij) was gelukkig een stuk beter gelukt:

Okee, omdat we er heen genoeg van kunnen krijgen (en jullie hopelijk ook niet) nog eentje die de falls in volle glorie toont

Dit alles in anderhalf uur - mede omdat ik de kaartjes al vantevoren had geregeld.

Enfin - Niagara Falls - check! - wat nu? Maaike leek het wel leuk om van de gelegenheid gebruik te maken weer eens een nieuw land te bezoeken - niet omdat het MOET maar omdat het KAN! - dus we draaiden de Rainbow bridge op die ons Canada binnen bracht. Easy peasy.

Daar doorkruisten we Niagara Falls Canada een beetje - op zoek naar lunch - en belandden in een Mexicaans fastfoodtentje op een zielig industriegebied. We lieten een burrito ons prima smaken (terwijl we de wifi consumeerden voor contact met het thuisfront). Via de snelweg weer terug naar Buffalo, New York, USofA waar we met name langs vervallen industriegebieden met roestige  fabriekshallen kwamen - ze noemen de staten hier in de buurt om die reden ook wel de rust belt - de roestriem. Vergane glorie, opgedoekte spoorlijnen en industrieën.

Op de radio hoorden we veel over de Republikeinse conventie waar nominee Donald J Trump zijn aanhangers toeschreeuwde dat HIJ de ENIGE was die Amerika van de aanstaande ondergang kon redden en dat hij wel eens eventjes alle jobs terug ging brengen naar deze staten die het de afgelopen decennia zo te verduren hebben gehad. The Donald vergat er even bij te zeggen hoe hij dat ging doen maar dat kon zijn fans natuurlijk niet deren. Laat Trump in vredesnaam niet winnen in November...

Na de drukte van Niagara gingen we op zoek naar een leuke rustige camping - en vonden die in Randolph, NY - midden tussen de Amish die hier kennelijk ook zitten. Als tentkampeerder hoef je hier echt niet te reserveren - dat bleek maar weer: