Mount Washington

We ontbeten bij de tent met yoghurtjes met musli. Het weer leek iets beter dus vandaag gingen we naar Mount Washington. We reden naar het opstappunt van het treintje. Herman wilde lopend naar boven en ik zou het treintje nemen. Herman vertrok eerder en ik bleef beneden en doodde de tijd met lezen en kijken naar de treintjes dietergend langzaam tegen de berg omhoog kropen.

Om half 1 vertrok mijn treintje, een Dieseltreintje dat me naar de top van Mount Washington zou brengen. De remmer vertelde honderduit over de geschiedenis van het oudste bergtreintje van de wereld (wat wij betwijfelen maar Amerikanen zijn er gek op om het oudste, nieuwste of meest bijzondere van de wereld te hebben), welke presidenten en gouverneurs aan boord geweest waren enz enz. Na drie kwartier waren we boven en daar bleek Herman al te zijn gearriveerd.

[intermezzo Herman] Bij het kiezen van de route naar de top was er de makkelijke lange of de moeilijke(re) korte optie - die mij meer aanstond. Eerst een stukje door dicht bos, maar naarmate ik hoger kwam, werd het pad alsmaar kaler en steiler en rotsiger - lekker uitdagend dus! 

Zo nu en dan kon je prachtig uitkijken over de omgeving

De zon maakte steeds meer plaats voor wolken en het waaide steeds harder, soms zelfs lastig om op het pad te blijven! 

Langs deze wat spartaans aandoende berghut ook de laatste 2km omhoog geklauterd, gelukkig lagen er steenhopen om de route aan te geven want door de mist was het allemaal best wazig ... De kou en de straffe wind deden me zelfs (een klein beetje) denken aan de beklimming van de Kilimanjaro een tijdje geleden! Onderweg had ik een aantal summercampgroepen ingehaald die nogal bloot naar boven gingen - brr.  Boven kwam Maaike al snel aan in haar paarse treintje.

[einde intermezzo]

Het was ontzettend koud boven, het waaide en er hingen koude wolken. We aten een kom chili en Herman kocht een t-shirt omdat hij nogal gezweet had. We klommen nog even naar de echte top want die mag je natuurlijk niet gemist hebben.

We reden samen terug met het treintje. Beneden scheen de zon en warmden we in de auto weer een beetje op.

We teden naar Littleton, een iets grotere plaats in de White Mountains, die trouwens hartstikke groen waren. We wilden kijken of we naar de bioscoop konden maar dat leek niet te lukken en daarom kochten we toch maar eten en hout om de avond in ons bos door te brengen. We kookten soep en aten er stokbrood met hummus bij want dat is in grote hoeveelheden te koop. Het vuur brandde goed en we kropen lekker warm in onze slaapzakken.